Inmiddels is het bijna zes maanden geleden dat ik in het vliegtuig stapte, op weg naar Tanzania. Achteraf verbaast het me dat de verwachtingen zo anders waren dan de realiteit uiteindelijk bleek te zijn.
Mijn vader Walter had de wens om ons voor zijn 60e verjaardag het project te laten zien waar hij ruim twintig jaar geleden samen met anderen de eerste hand had gelegd aan de scholen voor het Elizabeth Center. (Hoe toevallig ook dat een van de eerdere veteranen, Henk, weer meeging op dezelfde supporttrip.) Zo gingen mijn zus Louisse, mijn broer Marijn en ik met mijn vader mee op deze trip.
Eenmaal aangekomen op Schiphol kon de pret meteen beginnen. De hele groep had elkaar al via de groepsapp leren kennen. Nu was het de kunst om de namen uit de app te combineren met de gezichten. (Achteraf is het zo bijzonder dat je, op het moment dat je elkaar de hand schudt en jezelf voorstelt, bij lange na niet doorhebt dat je – naar mijn mening – herinneringen met elkaar maakt die je je leven lang bij je houdt.) De groep was gevormd!
De reis naar Kilimanjaro Airport in Tanzania ging heel voorspoedig. Uiteindelijk is het ook allemaal goed gekomen met de visa en alle donaties die we vanuit Nederland hadden meegenomen. Daar hebben we ook de kracht van Zuster Immaculati van dichtbij kunnen bewonderen. Bij de douane werden we gecontroleerd en onze tassen met donaties (schoolspullen, kleding en computers) werden eruit gepikt. Daarover moesten we belasting betalen, maar met de goede naam van Zuster Immaculati en onze eigen onderhandelingsvaardigheden hebben we de spullen toch mee kunnen nemen!
De volgende dagen stonden in het teken van elkaar leren kennen, maar ook van inventariseren hoe we het beste onze mouwen konden opstropen en de handjes konden laten wapperen. Van tevoren had Lotte een verdeling gemaakt. Een deel van de groep ging helpen met de bouw van de nieuwe keuken van het Uhai Center en het andere deel ging een deel van het Elizabeth Center opnieuw verven en renoveren. Sommige klaslokalen hadden een opfrisbeurt nodig. Ikzelf behoorde tot die laatste groep. Op sommige momenten waren we echt een attractie voor de kinderen die op het Elizabeth Center naar school gingen en ons daar zagen in onze mooie shirts en petjes, bezig de school te voorzien van een likje verf.
Naast ons werk aan deze twee subprojecten hebben we ook genoten van het uitzonderlijke kookwerk van de zusters en mama’s van het Uhai Center. Zij kookten elke dag – voor sommigen drie keer per dag – een heerlijke verse maaltijd.
Onze werkzaamheden werden ook beloond met het ontdekken van de omgeving! Ik heb een wandeling gemaakt naar de Materuni-waterval aan de rand van de Kilimanjaro, waarna ik mijn eigen koffie heb helpen maken. Ook heb ik gezwommen in de mangrove en als Tarzan in de lianen boven het water gehangen. Ik heb prachtige dieren gezien tijdens de safari’s in Tarangire National Park, in de Ngorongorokrater en in Arusha National Park.
Samen met Walter, Louisse, Marijn en Lotte ben ik ook nog een dag meegelopen met de Sibusiso Foundation. Die dag mochten we mee het binnenland in om te zien hoe deze stichting kinderen met een geestelijke en lichamelijke beperking helpt. Haar werk is zo belangrijk, en dat hebben we met eigen ogen mogen zien. Zelfs nu, zes maanden later, kan ik die dag nog steeds als een film in mijn hoofd afspelen. Alles wat we daar hebben gezien zal ik nooit meer vergeten en altijd bij me dragen.
En zo kan ik nog eindeloos doorgaan over mijn tijd in Tanzania en alle ervaringen die ik daar heb opgedaan en herinneringen die ik heb gemaakt! Het zijn herinneringen die we zowel alleen als samen met de hele groep hebben gemaakt en die me in ieder geval niet meer loslaten. Het is een once-in-a-lifetime experience en ik ben enorm dankbaar dat ik dit heb mogen meemaken.
Ik zal altijd met enorm veel plezier en warmte terugkijken op deze reis en mijn ervaringen in geuren en kleuren vertellen aan iedereen die het wil horen! En mocht je dit lezen en deze ervaringen ook willen ‘horen’, dan kun je ze nalezen op Polarsteps!
– Kersten
Meer weten over de reis? Lees de terugblik op de support trip 2026, of ga in 2027 zelf mee! 🇹🇿
