In april reisde ik naar Tanzania om vrijwilligerswerk te doen voor de Florentina Foundation. We hielpen met het opknappen van schoolgebouwen en bouwden aan een keukentje. Het was bijzonder om met onze handen iets te kunnen bijdragen: stenen, hout en cement kregen langzaam de vorm van een plek die het project kon gebruiken.
Toch is het moment dat me het meest is bijgebleven niet op de bouwplaats. Dat was namelijk de les die ik aan de kinderen mocht geven.
Voor de klas staan, tussen de kinderen op hun school, voelde heel anders dan ik gewend was. Ik keek om me heen en zag hoe ieder kind op zijn eigen manier meedeed met een les (spelletje) die ik bedacht had om met ze te doen. Op dat moment ging het even niet om muren die opgeknapt moesten worden of een keukentje dat gebouwd moest worden. Het ging om samen in een klaslokaal zijn en iets met elkaar delen.
Ik vond het bijzonder dat ik daar, al was het maar voor één les, iets mocht betekenen. En tegelijk voelde ik dat ik zelf minstens zoveel meekreeg. De ontmoeting met de kinderen, hun aanwezigheid en het besef dat we daar samen een moment deelden, raakten me.
Tussen het bouwen, opknappen en ontmoeten is juist die les me bijgebleven. Ik denk ook aan die klas. Aan de kinderen voor me en aan hoe waardevol het kan zijn om even stil te staan, elkaar aandacht te geven en samen iets te leren. Een klein spelletje, op een school in Tanzania, werd voor mij een groot en dierbaar moment en is een van de mooie herinneringen die ik mee naar huis heb genomen.
– Thierry
Meer weten over de reis? Lees de terugblik op de Supporttrip 2026, of ga in 2027 zelf mee.
